Қазіргі ақпараттық кеңістікте дін тақырыбы ең көп қолданылатын әрі ең көп бұрмаланатын салалардың біріне айналды. Әсіресе әлеуметтік желілерде өзін «ақиқат жолының өкілі» ретінде көрсететін кейбір псевдодіни ағымдар діни мәтіндер мен ұғымдарды контекстен бөліп алып, адамдардың санасына ықпал етуге тырысуда. Мұндай тәсіл көбіне діни сауаты жеткіліксіз жастар мен эмоционалды аудиторияға әсер етеді. Псевдодіни топтардың негізгі әдістерінің бірі – «парыз», «қызмет», «жиһад», «бағыну», «тәубе» секілді ұғымдардың мағынасын өзгертіп көрсету. Олар дінді тұтас рухани-мәдени жүйе ретінде емес, өз мүдделеріне қажет жекелеген мәтіндер арқылы түсіндіреді.

Соның салдарынан діннің негізгі мақсаты – адамды ізгілікке, әділетке және қоғамдық келісімге шақыру қағидасы көмескіленіп кетеді. Мысалы, кейбір радикалды топтар өздеріне қарсы пікір айтқан адамдарды қоғамнан шеттетіп, оларды «дұрыс жолдан адасқан» деп сипаттауға бейім келеді. Мұндай түсінік қоғамда алауыздық пен өшпенділік тудырады. Ал дәстүрлі діни танымда адамның ар-намысы мен өмірінің қауіпсіздігі ең жоғары құндылықтардың бірі ретінде қарастырылады.

Сондықтан дін атын жамылып зорлық пен қатыгездікке шақыру – адамгершілік қағидаларына да, қоғамдық тұрақтылыққа да қайшы әрекет. Сол сияқты отбасы мәселесінде де діни мәтіндерді біржақты түсіндіру кездеседі. Кейбіреулер ер мен әйел арасындағы жауапкершілік туралы діни ұстанымдарды тек үстемдік құралы ретінде қолдануға тырысады. Алайда дәстүрлі діни түсінікте отбасының негізі – мейірім, құрмет және өзара жауапкершілік.

Отбасындағы татулық пен сыйластық кез келген қоғамның тұрақтылығы үшін маңызды құндылық болып саналады. Радикалды ағымдардың тағы бір қауіпті тұсы – қазіргі қоғамның құқықтық жүйесін жоққа шығаруға ұмтылуы. Олар ғасырлар бойы қалыптасқан қоғамдық тәртіп пен заң жүйесін мойындамай, діни ұстанымдарды үстірт әрі күш қолдану арқылы жүзеге асыруды насихаттайды. Алайда мұндай түсінік қоғамда тұрақсыздық пен хаосқа алып келеді. Тарих тәжірибесі де діни ұрандарды саяси немесе идеологиялық мақсатта пайдаланған топтардың соңы ішкі қақтығыс пен бөлінуге ұшырағанын көрсетеді. Бүгінде әлемнің әртүрлі аймақтарындағы радикалды ұйымдардың тәжірибесі көрсеткендей, діни ұранмен құрылған құрылымдар уақыт өте келе өз ішінде де бір-бірін айыптап, қатыгездікке барады. Бұл – олардың әрекеті рухани құндылықтарға емес, билік пен үстемдікке құрылғанының дәлелі.

Сондықтан кез келген діни ақпаратты қабылдағанда оның қайнар көзіне, ғылыми негізіне және дәстүрлі діни мектептердің түсіндіруіне назар аудару маңызды. Дін адамды фанатизмге емес, парасатқа, сабыр мен жауапкершілікке шақырады. Оның басты мақсаты – қоғамға рухани тәрбие мен тұрақтылық әкелу. Ал өшпенділік пен қатыгездікке үндейтін түсініктер көбіне діни сенімнен гөрі саяси немесе идеологиялық мүдделермен байланысты болып келеді. Қазіргі қоғамда діни сауаттылықты арттыру – тек мамандардың ғана емес, бүкіл қоғамның ортақ міндеті. Себебі дінді дұрыс түсіну – тұрақтылықтың, бірліктің және ұлттық қауіпсіздіктің маңызды кепілі.